وضعیت کنونی سیارهٔ ما در طرح بزرگ معنوی قسمت ۱ از ۴

۲۴ ژوئن ۲۰۲۶. امروز هم، به‌دلیل انباشته شدن انرژی صلح جهانی، 'خداوند' نمی‌گذارد از چادرم بیرون بروم. دیروز بعدازظهر نیز همین‌طور بود. اما 'خدا' را شکر لازم نیست تقریباً تمام روز بی‌حرکت باشم. حتی اگر 'خداوند' چنین فرمانی می‌داد، باید انجامش می‌دادم، فقط اینکه برنامه‌های سوپریم مستر تلویزیون را برای بازبینی، بررسی و ویرایش دارم. امیدوارم این روزها تیم‌ها با من صبور باشند، چون گاهی برنامه‌های ویرایش‌شده یا بررسی‌شده را مثل همیشه زود نمی‌فرستم. هر چند کار را به‌موقع انجام خواهم داد.

به نظر می‌رسد آن به‌اصطلاح نیروی اراده برای صلح، که در روزهای اخیر تنظیم شده، واقعاً کمک کرده که روند صلح کمی سرعت بگیرد. اما ما باید صبور باشیم. ما باید صبور باشیم. 'خداوندا' ستایش بر تو. 'خداوندا' از تو سپاسگزاریم. مسئله اینست که کارهای زیادی دارم که باید انجام دهم. نمیی توانم آنها را با آن سرعت و در آن زمانی که می‌خواستم انجام دهم. همچنین، دیگر نمی‌توانم نظم وعده‌های غذایم را حفظ کنم. حتی پیش از این هم تا حدی نامنظم بود. اکنون حتی نامنظم‌تر است. گاهی حس می‌کنم باید بروم چیزی بخورم، اما نمی‌توانم، چون برای مثال باید در چادرم بی‌حرکت بمانم. و بعضی روزها، هوا داغ است، اما نمی توانستم به فضای باز بروم تا از نسیم بهره ببرم. باوجود این، همه‌ اینها شدنی و قابل تحمل است. و حال من خوب است. نگران من نباشید. فقط از شما می‌خواهم هر زمان که می‌توانید، روی زمان مدیتیشن خود تمرکز کنید. و همیشه 'خداوند' را ستایش کنید و 'خداوند' را دوست بدارید. هیچ چیز دیگر مهم‌تر نیست، حتی من. من بالغ هستم. قوی هستم. می‌توانم از خودم مراقبت کنم.

همه‌چیز می‌گذرد. خبر خوب، خبر بد، همه‌چیز می‌گذرد. اما ما باید یک دنیای وگان و صلح‌آمیز داشته باشیم، وگرنه کل سیاره نابود خواهد شد. آنگاه همه روح ها نمی‌توانند پیشرفت کنند، مگر آنانی که توسط یک استاد روشن‌ضمیر و توسط من، به خواست و رحمت 'خداوند' تشرف یافته‌اند. آنها در سیارات دیگر، در سطوح دیگرِ هستی معنوی به مسیرشان ادامه خواهند داد. اما بقیه باید مطابق کارمای خود بروند. پس، آنها یا به برخی بهشت‌های پایین‌تر، در درون سه جهان، سه جهان نابودشدنی، خواهند رفت یا به جهنم خواهند رفت و رنج را تحمل خواهند کرد، چه برای زمانی کوتاه یا تا ابد. اما آنها دیگر فرصتی نخواهند داشت. اگر این سیاره نابود شود، آنها دیگر فرصتی نخواهند داشت تا یک استاد معنوی‌ای را ببینند که به این سیاره بیاید و به آنها کمک کند. روح‌های آنها اسیر نخواهد بود، با این وجود هنوز باید تا ابد در وضعیتی راکد باشند - تا زمانی که نمی‌دانیم چند ائون (عصر) طول می‌کشد، تا آزاد شوند یا دوباره فرصتی برای انتخاب آزادی داشته باشند.

در حال حاضر، آنها هنوز می‌توانند با تشرف گرفتن، آزادی را انتخاب کنند. با تشرف گرفتن توسط یک استاد روشن‌ضمیر. مسلماً هرچه مرتبهٔ معنوی استاد بالاتر باشد، به نفع شماست. اما اینرا زیاد نخواهید فهمید، مگر اینکه تا حدی خردمند باشید، یا واقعاً صادق و پاک‌دل باشید. آنگاه شاید بدانید، شاید احساس کنید کدام استاد، بالاترین استاد ممکن روی این سیاره برای شماست. وگرنه باید دعا کنید، دعا کنید، مخلصانه به درگاه 'خداوند'، 'ماپا'، والد ما، دعا کنید تا شما را راهنمایی کند و به شما اطمینان دهد. گاهی حقانیت یک استاد از راه مکاشفه درونی دربارهٔ او، یا از سوی استادان دیگر، برای شما تأیید می‌شود.

گاهی استادان دیگر، استادان صعود یافته (فوت شده)، یک استاد در قید حیات را به شما توصیه میکند، مانند مورد یکی از راهبان من. او درمانده بود. او زندگی یک دانشجو و یک کارگر معمولی داشت و مجرد بود، نه پدر و مادری کنارش بودند، نه خویشاوندان یا دوستانی، و با هر کسی به هر مهمانی می‌رفت، مشروب می‌خورد و سیگار می‌کشید، و در چنین فضا و شرایطی بود - و با دختران میرفت و بیمار می‌شد و آنان را ناخواسته باردار می‌کرد و باید مسئولیت می‌پذیرفت یا تصمیم به سقط جنین می‌گرفت و چیزهایی از این نوع. پس او به‌نوعی درمانده بود و واقعاً به درگاه استاد پاراماهانسا یوگاناندا دعا کرد. او با تمام وجود، بسیار صادقانه دعا کرد. پس استاد یوگاناندا به او فرمود که برود و استاد اعظم چینگ های را پیدا کند.

این داستانی است که او پس از تشرف برایم تعریف کرد. اما بلافاصله پس از تشرف به من نگفت. دهه‌ها طول کشید تا فرصتی یافت که شخصاً با من صحبت کند. و این داستان را به من گفت. من هرگز کسی را از صحبت کردن با من، زمانی که در اعتکاف هستیم منع نکرده ام، یا از نوشتن نامه منع نکرده‌ام. اما او در تمام این دهه‌ها آن را پیش خود نگه داشت، حتی زمانی که با بسیاری دیگر، غربی‌ها، در یک آشرام زندگی می‌کردیم. شاید هم او به‌نوعی درون‌گراست، بسیار خجالتی است و خیلی کم صحبت می‌کند. پس، از زمان تشرفش بیش از دو دهه، تقریباً سه دهه طول کشید تا این داستان را به من بگوید.

باید به شهود خود اعتماد کنید یا دعا کنید. به درگاه 'خداوند' دعا کنید، و 'خداوند' از وسیله ای استفاده خواهد کرد تا به شما آشکار کند کدام استاد برای شماست، و یا چه کسی استاد شماست. برای شما بهترین ها را آرزو میکنم. کسانی که هیچ استادی نداشته‌اند، کسانی که توسط یک استاد روشن‌ضمیر تشرف نیافته‌اند، حتماً دعا کنید، حتماً با اخلاص باشید. آنقدر دعا کنید تا مطمئن شوید. و همچنین، حداقل وگان باشید، تا پیام ِبهشت یا پیام ِ'خداوند'، آسان‌تر به شما برسد. 'خداوند' از ابزارهای بسیاری استفاده می‌کند. فقط باید توجه داشته باشید، هوشیار باشید، مخلص باشید، در دعاها و اشتیاقتان پاک باشید. در اشتیاقتان برای رفتن به 'خانه'، برای گریختن از این زندان بسیار بزرگ که آن را "دنیا" می‌نامیم، مخلص باشید.

واقعاً مهلت انتخابمان دارد به پایان میرسد. اگر اکنون آن را انتخاب نکنیم، اگر جا بمانیم، اگر واقعاً در ذهن، افکار و اعمال خود به سطحی شریف تر تغییر نکنیم آن‌گاه این بخش از کائنات، که آن را سیاره‌مان، دنیایمان می‌نامیم و از آگاهی جمعی موجوداتی تشکیل شده است که اینجا زندگی می‌کنند، این قسمت به‌گونه‌ای ترمیم ناپذیر نابود خواهد شد. متأسفم، دوست ندارم پیام‌آور خبر بد باشم، اما این وضعیت دیگر در آستانهٔ نابودی است. اگر اکنون به شما نگویم، دیگر زمانی نخواهم داشت که به شما بگویم. باید زودتر به شما می‌گفتم. شاید هم گفته بودم، اما پراکنده، اینجا و آنجا و شما باورم نکردید.

هنوز هم اینرا به شما می‌گویم، چه مرا باور کنید یا نه، اما احساس می‌کنم باید این را بگویم، زیرا قلبم برای شما به درد می‌آید. زیرا اگر این فرصت را از دست بدهید، برای همیشه، تقریباً تا ابد، سرگردان خواهید بود، و رستگارنشدنی و غیرقابل ترمیم خواهید بود تا فرصت بعدی در ائون‌ها، عصرها و دوران ها‌ی بعد. نمی‌دانم چندین گازیلیون، گازیلیون، گازیلیون زندگی طول خواهد کشید تا در موقعیتی قرار بگیرید که دوباره فرصتی پیدا کنید که خود را آزاد کنید، و به 'جهان حقیقی' بازگردید، به جهانی که واقعاً به آن تعلق دارید، به 'خانه‌ای' که واقعاً از آنِ شماست، در شکوه 'خداوند' - برکت، خوشبختی، آرامش و روشن‌ضمیری که همه از آنِ شماست، که حق مادرزادی شماست. مسئله اینست که نیروی منفی و کارمای جمعی بر شما اثر می‌گذارد و شما را محکم‌تر، تقریباً هر روز محکم‌تر، به بند می‌کشد.

ببینید، ما بخشی از یک طرح عظیم، عظیم، عظیم از کل کائنات هستیم. و ما بخش کوچکی از آن هستیم، هرچند اکنون دنیا برای شما بزرگ به نظر می‌رسد، و ظاهرا یک زندگی عادی دارید، چون امکانات مالی یا وسایل کافی دارید تا یک زندگی به‌اصطلاح عادی را ادامه دهید. اما آن دوام نخواهد آورد. این طرح عظیمِ تکامل تدریجی، برای مکانهای بسیار بسیار زیادی است. می‌توانم بگویم "مکانها"، اما در واقع منظور فضای بسیار بسیار بسیار وسیعی از کائنات است.

و بخش عمدهٔ این فضاها، ارتقا یافته‌اند، به‌واسطهٔ روشن‌ضمیری و اجرهای هر عالمی به طور جداگانه، یا اجر معنوی گروه‌های مختلفی از موجودات و/یا اجر هر موجودی، که تنها هست، موجوداتی که به‌اصطلاح نجات یافته‌اند، ارتقاء یافته اند و در مسیر روشن‌ضمیری بزرگ‌تر قرار دارند. و اکنون در امان هستند. آنها دیگر در فضای ویرانگر کائنات ادامه نخواهند داد. آنها همچنان تکامل می‌یابند و خردمندتر و خردمندتر، و روشن‌ضمیرتر و روشن‌ضمیرتر می‌شوند. تا روزی که یک استاد روشن‌ضمیر بزرگ، یا چند نفر از آنها بتوانند آنها را کاملا ارتقاء دهند و به جایگاهی برسانند که هرگز دوباره سقوط نکنند و دیگر هرگز در جهانی چنین پَست، مانند جهانی که اکنون در آن زندگی می‌کنیم، به اسارت کشیده نشوند.

Photo Caption: « 'نور' همواره راه خود را خواهد یافت تا بدرخشد.»

دانلود عکس