Zakończcie tę ukrytą wojnę, a wtedy wszystkie wojny się skończą i osiągniemy prawdziwy, trwały Pokój na Świecie, część 2 z 9

Teraz codziennie mamy katastrofy. Każdego dnia, jeśli oglądacie jakikolwiek kanał, kanały telewizyjne lub nawet internetowe, zawsze widzicie jakieś katastrofy - bezprecedensowe katastrofy wszędzie. Ludzie umierają, mienie zrujnowane, pola uprawne i plony są niszczone. Ludzie stają się coraz bardziej zrozpaczeni. Coraz to więcej ludzi nie wie już nawet, co znaczy „jedzenie zadowala”. Jedzą dzisiaj, a nie wiedzą czy jutro będą mieli co jeść. Jedzą rano. Nie wiedzą, czy wieczorem dostaną coś do jedzenia. Wszystko dlatego, że niszczymy istotę przetrwania. Istotę MIŁOŚCI, która jest podstawą wszelkiego życia we wszechświecie. A to jest: traktować wszystkich tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

Ludzie nadal śpią na ulicy w bardzo cienkich namiotach, w burzową, śnieżną, deszczową pogodę, w cienkim, bardzo cienkim namiocie, a śnieg pokrywa wszystko. Oni są bezdomni. Nie urodzili się bezdomni. Kiedyś nie byli bezdomni. Być może staną się bezdomni z powodu utraty pracy, wysokich podatków lub poważnej choroby, za którą nie byli w stanie zapłacić, ale musieli, ponieważ musieli przetrwać. A po tym wszystkim nie zostało im nic. Muszą więc żyć na ulicy, nie mając jedzenia, domu, wody ani łazienki. Muszą przełknąć swoją godność i iść na ulicę żebrać o jedzenie lub jeść śmiecie z brudnych koszy! Muszą kulić się razem, jeśli to w ogóle możliwe, w tym małym namiocie.

Podczas gdy my wydajemy biliony dolarów, aby zabijać innych. To są ci inni, którzy wyglądają dokładnie tak jak my, z nosem pośrodku, ustami pod nim i dwojgiem oczu po obu stronach. A my dalej wydajemy coraz więcej na coraz bardziej „niesamowitą” broń, której nie można było sobie wyobrazić kilka setek lat temu, a nawet dziesięć lat temu, po to, aby zabijać dokładniej, po to, aby zabijać precyzyjniej i po to, aby powodować więcej ruin, zniszczeń wszędzie, aby inni ludzie, nawet jeśli oni nie zostaną trafieni kulami, to dalej umierają z głodu, z zimna, bo [nie ma] już prądu, wody, jedzenia, a ich zbiory są zniszczone. Nie wiem już, kim my jesteśmy. Czy słowo „człowiek” nadal do nas pasuje?

Jesteśmy obecnie gorsi od zwierząt. (Osoby-)zwierzęta, one nie robią nam nic złego. One tylko nam pomagają, kochają nas. Jeśli uważacie, że (osoby-)krowy są inne od (osób-)psów, to pomyślcie jeszcze raz. Jeśli obejrzycie niektóre filmy, które zespół wiadomości i ja zebraliśmy dla was, zobaczycie. Nie ma żadnej różnicy między -krową, -kozą, -owcą i innymi osobami-zwierzętami, a waszym psem, kotem czy domowymi ptakami. Jeśli one was nie widziały, jeśli osoba-krowa nie widziała was od dłuższego czasu, a wy wróciliście, to będzie was witał swoją głową o wasze ciało żeby was powitać w domu. On czasem nawet ryzykuje z innymi zwierzętami, a nawet jadowitymi wężami, aby was chronić – jest wiele takich prawdziwych historii.

Nawet (osoba-)kurczak, ten, którego małe ciało bez zastanowienia pogryziecie, delektując się jego cierpieniem, krwią i mięsem – one by was kochały bez końca. One mają inteligencję. Mają DNA, prawie takie samo jak ludzie. Kiedyś żartowałam z moimi asystentami. Bo oni mówili, że (osoba-)kurczak ma DNA prawie takie samo jak człowiek, powiedziałam im: „Och, ja znam człowieka, który ma DNA prawie takie samo jak (osoba-) kurczak”. Ale to nie jest śmieszny żart. Nie jest. Był śmieszny wtedy, oni się śmiali. Ale to wcale nie jest zabawne, gdy ich życie zależy od waszej łaski, a jej im nie okazujecie.

Mamy tak dużo jedzenia. Niektórzy ludzie w ÂuLạc (Wietnam) nie jedzą nawet ryżu, jedzą tylko warzywa i jakieś owoce. Trenują w ten sposób, aby móc unosić się na wodzie i medytować na wodzie. Zebrałam kilka takich historii i filmów, ale mamy ich zbyt dużo, więc nie zawsze możemy pokazać wszystko. Mam nadzieję, że uda im się znaleźć coś takiego i pokazać wam. Może jeden lub dwa przykłady, ale jest ich naprawdę wiele.

Ms. Tuyết: Nazywam się Phạm Kim Tuyết. Mieszkam w wiosce ĐạiAn, powiecie ThớiAnHội i dzielnicy KếSách.

Đoàn Như Phú: Pani Tuyết, kiedy po raz pierwszy odkryła pani swoją umiejętność unoszenia się na wodzie?

Ms. Tuyết: Będzie już teraz jakieś osiem lub dziewięć lat. Bo wtedy, przestałam jeść ryż około 10 października, 2009. Pewnego dnia, usłyszałam głos, jakby szeptał w moim uchu, mówiąc: „Idź nad rzekę, będziesz unosić się na wodzie”. Na początku nie wierzyłam. Ale później widziałam w TV, że ojciec i syn potrafili się unosić na wodzie. Powiedziałam więc: „Dobrze, pójdę spróbować”. […]

Đoàn Như Phú: Mój Boże, trudno w to uwierzyć. Ona może tak naprawdę leżeć na wodzie w pełnej pozycji lotosu, całkiem zrelaksowana i pozwala, by prąd wody niósł ją ze sobą. Ona mówi, że jest w stanie pozostać tak od rana do popołudnia, ale obawia się, że prąd może znieść ją w miejsca, gdzie są strome brzegi i przeszkody. A jeśli nagle przypłynie łódka, może to być dość niebezpieczne. Bo kiedy ktoś leży w medytacji, to może przypadkowo zasnąć. Rozumiecie? Medytacja leżąc na wodzie. Pierwszy raz w życiu widzę coś takiego. Pierwszy raz, prawda? Widzisz, ona tam leży, medytuje, całkiem zrelaksowana, a prąd rzeczny niesie ją ze sobą. Brawa dla niej, dzieci! To niewiarygodne. I ona nawet się uśmiecha robiąc to. Ludzie, ona sobie płynie w ten sposób już ponad pięć minut. I mówi, że może tak się unosić, kiedy chce, i tak długo jak chce. […]

Ms. Tuyết: Kiedy pierwszy raz poszłam nad rzekę, moja córka powiedziała: „Mamo, napisz dla mnie kilka linijek wiersza”. A więc wyszłam z wody i mówię: „Co ja tam wiem na temat pisania wierszy?” Ale pomyślałam przez chwilę i powiedziałam: „Leżąc na wodzie, czuję taką wolność i swobodę. Owoce i warzywa to wszystko z czego teraz żyję”. To znaczy: naprawdę jem tylko warzywa. […]

Nawet jedząc tylko warzywa, przeżyjecie i będziecie wyglądać dobrze, jesteście zdrowi. Nie brakuje wam nic. Nawet pokorne ziemniaki, pomidory lub mała fasola zapewnią wam wystarczającą ilość składników odżywczych i energii, aby żyć i żyć dobrze.

My, zespół wiadomości i ja, zbieramy codziennie wszystko, co możemy, wszystko, co ja mogę, w moim niewielkim wolnym czasie. Bo ja muszę robić wiele rzeczy. Muszę sama sprawdzać i edytować wszystkie programy w Supreme Master Television. Robię zdjęcia, edytuję je i wybieram. Robię też wiele innych rzeczy, moje tak zwane prace domowe, i gotuję dla siebie. Piorę wszystko, co mogę. Nawet wieszanie i zdejmowanie moich ubrań zajmuje czas, ponieważ nie ma tutaj automatycznej pralki, wszystko zajmuje czas. Cieszę się, że mam bardzo mało miejsca do sprzątania. Moje ubrania są skromne, bardzo proste do prania. Ale mimo to wszystko zajmuje czas.

Chciałabym móc robić więcej dla świata. Ale w tym celu muszę też dużo medytować, tyle godzin, ile tylko mogę. Muszę też otrzymywać i zarządzać instrukcjami z wewnątrz. Nie tylko instrukcje od Bogów i Trójcy, ale także raporty od różnych Królów, różnych Działów w Niebie. I muszę poświęcać moją energię, aby błogosławić ludzi. Przede wszystkim moich uczniów, bo nie są oni jeszcze w pełni dojrzali. Cokolwiek widzą w swoich wewnętrznych wizjach, to jeszcze niewiele. Będą musieli dalej się rozwijać. Ale jestem z nich dumna, bo większość z nich rozwija się bardzo dobrze i są bardzo szczerzy. Szczególnie obecnie są bardziej pilni i sumienni w swojej praktyce duchowej, więc rozwijają się bardzo dobrze.

Photo Caption: Dzięki Miłości Bożej, pokornie żyje w twoim ogrodowym kąciku, aby pomagać w każdy możliwy sposób

Pobierz zdjęcie